top of page
Zoeken

Een Kerstbal Vol Herinnering


Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde.


Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genieten. Na een hapje keek ze me aan met die vertrouwde twinkeling in haar ogen en zei:

“Bartje, fijn dat je er weer bent.”


Die avond vulden we samen de kerstbal in.

Ik keek haar aan en vroeg zachtjes:

“Omaatje... wat betekende ik voor jou?”

En:

“Wat wil je mij meegeven voor later, als je er niet meer bent?”


Ze zweeg even, knikte langzaam, en begon toen te vertellen. Geen lange verhalen, geen grote woorden. Maar o, wat een kracht zat er in haar zinnen. Woorden die als een deken van warmte om me heen vielen. Vol liefde.


Daar aan tafel ontstond iets wat ik nooit zal vergeten: échte verbinding. Zuiver. Rauw en teder tegelijk. Alsof de tijd even stilstond, speciaal voor ons.


Nu, jaren later, is mijn omaatje niet meer bij ons. Maar elke kerst hang ik die bal weer in de boom. Tussen de lichtjes en de slingers krijgt die bal een ere plek. En weet je? Op dat moment voel ik haar weer. Dichtbij. Alsof ze even over mijn schouder meekijkt. En dat voelt... troostrijk.


De feestdagen zijn van zichzelf al rijk aan gevoel. Maar deze bal voegt iets bijzonders toe. Een laag dieper. Hij brengt een glimlach én een traan. En bovenal: dankbaarheid. Want dat moment samenneemt niemand mij ooit meer af.


Waarom ik dit met je deel? Omdat ik het jou ook gun.

Zo'n kerstbal lijkt misschien klein, maar hij kan het begin zijn van iets groots. Iets echts. Iets dat blijft.


Dus: neem de tijd. Ga zitten met wie je lief is. Pak een pen, een bal, een herinnering.


Praat. Luister. Lach. En maak een moment dat nooit verloren gaat.

Liefs  Broeder Bartje


 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Ons liedje

Witte Donderdag, 1 april 2021. Zo’n datum die zich stilletjes in je hart nestelt en daar blijft zitten, alsof hij nooit meer weg wil. Mijn omaatje en ik zaten samen op de bank. Zoals zo vaak. Geen haa

 
 
 
Pijn.

We zeggen het woord zo makkelijk. Alsof het erbij hoort. Alsof het vanzelf weer overgaat. Maar dat doet het niet altijd. De afgelopen periode heb ik het zelf ervaren. Niet een beetje ongemak, maar pij

 
 
 
Van een kop koffie naar iets groots

Soms, beste mensen, beginnen de mooiste dingen klein. Niet met tromgeroffel of groot vertoon, maar gewoon… met een kop koffie. Een tafel, een gesprek, een gedachte die nog wat onwennig op tafel ligt.

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page