eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

Het is zondag en ik voel me eerlijk gezegd een beetje moe... 😴 Maar wat heb ik toch een gave dingen mogen doen deze week! Soms lijkt alles in één keer samen te komen en deze week stond volledig in het teken van verbinding, samenzijn én kerst. 🎅✨   We trapten de week af met ons jaarlijkse kerstdiner op de afdeling. Zo bijzonder om met al onze daggasten én het team aan één grote, sfeervol gedekte tafel te zitten. Gezelligheid, verhalen, lachen en vooral: genieten van heerlijk

Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde. Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genie

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan. Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen. Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn,

Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven. Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie. “Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.” En die maar zei alles. Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Al een aantal jaren is ze er niet meer, maar stiekem is zij één van de belangrijkste redenen dat ik de zorg in ben gegaan. Wat begon als een grapje “kom oma, ik lak je nagels wel even!” werd uiteindelijk een vast ritueel. Elke vrijdagavond, vast prik: nageltjes lakken. De eerste keren waren rampzalig hoor 😂. Er zat meer nagellak op oma’s vingers (én op de mijne) dan op haar nagels zelf. Maar ach, wat gaf het. Wat ik toen nog niet wist, w

De vakantie zit er weer op. De koffer is uitgepakt, de wasmachine draait overuren en de koelkast vult zich langzaam weer met gewone...

Onlangs kreeg ik een bijzonder boekje toegestuurd. Het heet Oh nee Een rebel in de zorg en is geschreven door Eline van de Ven  en Simone...

Vorige week werkte ik op de dagbehandeling. Aan het eind van de dag bracht ik twee cliënten naar hun taxi. Buiten zag ik een man in een...

Afgelopen week was het weer zover:  mijn jaarlijkse pelgrimstocht naar de Zorg & ICT beurs ! Voor de vierde keer alweer. Vier jaar...

Precies vier jaar geleden kwam er na 15 jaar een einde aan mijn avontuur bij Bristol. Niet omdat ik het zelf had bedacht, maar omdat een...

De laatste tijd zie ik steeds vaker berichten voorbij komen over  persoonsgerichte zorg . Maar wat betekent het nu echt? En hoe passen we...

Wat is het ongelofelijk snel gegaan: vallen en opstaan, huilen en lachen, nieuwe mensen ontmoeten en mensen verliezen, leren en dingen...

Half november en begin december is de tijd van Sinterklaas en zijn Pieten… Ik heb vanuit vroeger als kind mooie herinneringen aan deze...

Vorige week stond in het teken van onze jaarlijkse themaweek. Een week vol met workshops en voorstellingen.    Wat een mooie week is het...

“En dan vind je tijdens het wandelen 2x een klavertje vier… Beide klavertjes met veel liefde weggegeven”    Afgelopen vrijdag mocht ik...

En ik maar denken dat ik goed bezig ben … vorige week gebeurde er tijdens de lunch iets waar ik achteraf best wel van schrok. Ik was er...