Een aantal jaren geleden maakten wij als familie iets bijzonders mee met mijn oma. Deze ervaring liet ons zien hoe belangrijk het is om binnen de zorg te blijven zoeken naar oplossingen die het leven van mensen met dementie aangenamer maken. Voor mijn oma hadden we destijds een dementieradio aangeschaft. Dat bleek een groot succes. De herkenbare muziek bracht rust, plezier en herinneringen terug. Regelmatig zagen we haar meezingen of glimlachen bij liedjes uit haar jeugd. Het

Laatst schonk ik automatisch een kopje koffie te veel in. Pas toen ik met de kan langs de tafel liep en mijn blik op een lege plek viel, besefte ik weer dat zij er niet meer was. Het was zo'n moment dat maar een paar seconden duurt, maar toch even binnenkomt. Mijn handen deden wat ze altijd deden, zonder nadenken. Zoals dat gaat wanneer iets een gewoonte is geworden. Dat kleine moment bracht me terug naar de afgelopen week. Een periode waarin een daggast thuis overleed en een

Tijdens mijn vakantie op Lanzarote kwam ik een rotonde tegen die me even liet twijfelen aan mijn richtingsgevoel. Overal stonden verkeersborden. Voor links, rechts, voorrang, snelheid en afslagen. Zoveel informatie bij elkaar dat ik even niet meer wist waar ik als eerste naar moest kijken. Ik maakte er een foto van omdat ik het een bijzonder gezicht vond. Afgelopen week moest ik ineens weer aan die foto denken. Dinsdagmorgen volgde ik een online informatiebijeenkomst van IMOZ

Vanmorgen zat ik weer in mijn autootje onderweg naar het werk. Kop koffie mee, radio zachtjes aan. En eigenlijk dacht ik vooral: wat heb ik dit gemist. Twee weken vakantie lijkt soms kort, maar voor sommige bewoners voelt het toch alsof je maanden weg bent geweest. Deze week wilden meerdere mensen meteen even vertellen hoe het met ze gegaan was. Gewoon even samen zitten, even aandacht. Dat blijven voor mij de mooiste momenten van het werken in de zorg. Eén moment bleef me ext

Hier op Lanzarote moest ik ineens weer aan mijn omaatje denken. Gek eigenlijk hoe dat werkt. Je zit ergens in de zon met een kop koffie en een gebakje voor je neus, en ineens ben je met je gedachten weer jaren terug. Vrijdagavond was vroeger vaste prik bij ons. Samen taart eten. Slagroompunten, tompoucen, moorkoppen… alles kwam voorbij. Gewoon omaatje en ik aan tafel. Een beetje kletsen over van alles en nog wat, lachen om kleine dingen en ondertussen rustig genieten. Achtera

Soms lees je een boek en vergeet je na een paar dagen alweer waar het eigenlijk over ging. En soms lees je een boek dat nog een tijdje met je meeloopt. Dat had ik met De wereld ligt aan je voeten van Jeroen van Veen. Ik las het boek in het vliegtuig onderweg naar Lanzarote en maakte het de eerste dag daar direct af. Eigenlijk kon ik het nauwelijks wegleggen. Ik dacht steeds: nog één hoofdstuk. Maar voor ik het wist zat ik alweer tientallen pagina’s verder. Dat gebeurt me eerl

Soms zit succes in iets heel kleins. Niet in een perfecte dienst of een groot compliment, maar in één zin op precies het juiste moment. Afgelopen week had ik zo’n moment. Ik merk dat ik in de ouderenzorg vaak gevoelig ben voor hoe contact loopt. Dat hoort misschien ook wel bij werken met mensen, maar bij mij komt dat soms extra binnen. Als een daggast kortaf reageert, boos doet of me negeert, blijft dat sneller hangen dan me lief is. Ook al weet ik best dat ik dat niet altijd

Afgelopen vrijdag liep ik weer even door die bekende gang. Niet zoals anders, niet in mijn gewone ritme, maar gewoon… even een uurtje. Na een periode thuis te zijn geweest door ziekte. En eerlijk is eerlijk, ik vond het spannend. Je stapt toch weer een wereld binnen waar alles doorgaat. Waar collega’s doorwerken, waar daggasten hun dag hebben, waar het leven niet stil heeft gestaan omdat jij er even niet was. En ergens vraag je je dan af… pas ik er nog wel in, na die weken? M

Witte Donderdag, 1 april 2021. Zo’n datum die zich stilletjes in je hart nestelt en daar blijft zitten, alsof hij nooit meer weg wil. Mijn omaatje en ik zaten samen op de bank. Zoals zo vaak. Geen haast, geen gedoe. Gewoon een kopje koffie en samen kijken naar The Passion . Het soort avond dat nergens bijzonder lijkt, maar achteraf alles blijkt te zijn. En toen begon het. Freek Bartels zong: “Ik ben er voor jou.” Er gebeurde niets groots. Geen bliksemflits, geen engelenkoor

Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders. Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa. Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingew

Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef. Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand. Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen

Vandaag start de 91e Boekenweek, en wat is een mooier moment dan vandaag om zelf aan een nieuw schrijfavontuur te beginnen. Daarom schrijf ik deze blog, terwijl ik inmiddels ben gestart met het eerste hoofdstuk van onze roman. En waar kan dat beter dan in de zon, onder de appelboom die ik ooit van mijn omaatje heb gekregen. Afgelopen woensdag was het zover: onze tweede afspraak. Na onze eerste ontmoeting hadden we afgesproken dat we allebei goed zouden nadenken over het idee

Vorige week had ik een afspraak. Niet zomaar een afspraak. Nee. Een oriënterend gesprek. En wie mij een beetje kent, weet: als er iets in mijn hoofd gaat kriebelen, dan blijft het kriebelen. Al een tijdje loop ik rond met de gedachte: zal ik weer een opleiding gaan doen? Nieuwe dingen leren. Mezelf uitdagen. Weer even student zijn. Maar ja… wat dan? Want eerlijk is eerlijk: ik vind dus véél leuk. Misschien wel té veel. Dus daar zat ik. Op de koffie bij Mirjam van den Boomen ,

Lieve collega’s, Herkennen jullie dat? Dat je ’s ochtends opstaat en je lijf zachtjes “au” zegt, maar jij antwoordt: niet zeuren, er wachten mensen op me. Dat je nóg een rondje loopt. Nóg even blijft zitten bij die mevrouw die haar man mist. Nóg een kopje koffie inschenkt, terwijl je zelf al uren niet hebt gezeten. Want zorgen… dat doen wij. Met hart en ziel. In de ouderenzorg zijn we er altijd. Voor die meneer die ’s nachts bang is. Voor familie die het even niet meer weet.

Daar ben ik weer. Terug van vakantie. En inmiddels kan ik het gerust zeggen: de eerste week werken zit er alweer op. De koffers zijn uitgepakt, de was is gedaan en mijn hoofd is weer aardig geland. En weet je? Ik ben oprecht blij dat ik weer mag werken.Nog blijer was ik toen ik de daggasten weer zag. ALLEMAAL NOG IN LEVEN. Voor mijn vakantie had ik het nog zó duidelijk gezegd:“Geen gekke dingen doen hè, ik ben even weg.” Waarop zij natuurlijk direct reageerden met:“Ja maar Ba

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be

eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

Het is zondag en ik voel me eerlijk gezegd een beetje moe... 😴 Maar wat heb ik toch een gave dingen mogen doen deze week! Soms lijkt alles in één keer samen te komen en deze week stond volledig in het teken van verbinding, samenzijn én kerst. 🎅✨ We trapten de week af met ons jaarlijkse kerstdiner op de afdeling. Zo bijzonder om met al onze daggasten én het team aan één grote, sfeervol gedekte tafel te zitten. Gezelligheid, verhalen, lachen en vooral: genieten van heerlijk

Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde. Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genie

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan. Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen. Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn,