Een momentje samen

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken.

Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het allemaal écht om draait: menselijkheid. Aandacht. Écht contact.

Ik wil graag een momentje met jullie delen. Iets heel kleins misschien, maar voor mij en voor haar groots in betekenis.

Op de dagbehandeling heb ik een vaste daggast. Een lieve vrouw, met een fijne glimlach en een warm hart. Eén keer in de maand eten wij samen een beschuitje met pure hagelslag. Je zou bijna denken: hoe simpel wil je het hebben? Maar voor ons is dat beschuitje een ritueel. Een vast momentje waar we beiden naar uitkijken.

We beginnen er vaak al ruim van tevoren over:

“Zullen we deze week het beschuitje eten, Bartje? Of nog even uitstellen tot volgende week?”

“Ach, laten we nog even wachten… dan hebben we wat om naar uit te kijken.”

Dat voorpretje, dat kleine gesprekje dat is al het begin van ons moment. En dan is het eindelijk zover. Ik help haar met het smeren want ja, zo’n beschuitje kan flink kruimelen en ondertussen pak ik er zelf ook eentje. Pure hagelslag, niks erop of eraan. Gewoon zoals het hoort. Gewoon zoals zij het lekker vindt.

En dan zitten we daar. Zij aan haar kant van het tafeltje, ik naast haar. Geen grote gesprekken. Geen moeilijke vragen. Gewoon… samen zijn. Tien minuten. Misschien iets meer. Maar die tijd is van ons. Dat is het moment waarop er even niets anders hoeft. Geen zorgvraag, geen tijdsdruk, geen to-do lijstje. Alleen een beschuitje, een glimlach, en een beetje kruimels op de grond.

Je kunt je afvragen: Is dat nou zorg?

Ik zeg volmondig: ja. Misschien wel de mooiste vorm ervan.

Want zorg is niet alleen medicatie delen, wonden verbinden of rapporteren. Zorg is ook: aandacht geven, tijd maken, ruimte voelen om er écht te zijn voor de ander. En ja, ik weet hoe druk het is. Ik weet dat je soms nauwelijks toekomt aan je boterham, laat staan aan een beschuitje met pure hagelslag.

Maar toch wil ik je vragen: maak tijd voor zo’n momentje. Niet elke dag. Niet eens elke week. Maar af en toe. Even écht samen. Je zult merken wat het doet. Voor de ander, maar ook voor jouzelf.

Want dat beschuitmomentje geeft mij rust. Het laat me voelen waarom ik dit werk doe. Het brengt me terug naar de kern van de zorg: mens tot mens.

Dus collega’s, zorghelden, mantelzorgers, vrijwilligers wie je ook bent in deze wereld van zorg: Neem die tien minuten. Maak dat momentje. En laat het je iets geven wat geen planning of protocol ooit kan bieden: verbinding.

Met zorg en een kruimeltje liefde,

Broeder Bartje

#verzorgendeig #ouderenzorg #blogger #samen