Mijn omaatje en ik, een dagje Kleef.

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan.

Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen.

Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn, toch?

Maar ja, het leven is niet altijd zo simpel. Toen mijn omaatje dementie kreeg, veranderde er veel. Gesprekken werden anders, herinneringen begonnen te vervagen. Maar weet je wat zo bijzonder was? Het shoppen bleef! Dat was ons ding, en dat bleef het ook. Ik haalde haar nog steeds op, arm in arm liepen we de stad door, net als vroeger.

Op een dag besloot ik haar te verrassen. “We gaan naar Kleef, omaatje,” zei ik, “lekker shoppen in Duitsland.” Haar ogen begonnen te glimmen. Daar was ze vroeger vaak met opa geweest. En zo stonden wij dus, ergens in een pittoresk straatje in Kleef, bij een bakkertje. We hadden honger echte trek in een Käsebrötchen en een goeie bak Duitse koffie.

Naast ons zat een stelletje. Het was overduidelijk een echtpaar, gezellig samen op pad. En ja, zoals dat gaat bij dementie: soms valt het filter een beetje weg. En soms ook gewoon helemaal. Omaatje keek naar de man en zei nét iets te hard:

"Nou Bartje, dat is wel een mooie man."

Ik zag de man schrikken. Je kent het wel, zo'n blik van: wat moet ik hier nou weer mee?

Ik fluisterde zachtjes terug: “Volgens mij is die meneer gezellig een dagje met zijn vrouw.”

Omaatje keek me aan en zei doodleuk:

“Ja, en dan mag ik hem toch nog steeds een mooie man vinden?”

En weet je? Ze had gewoon gelijk.

We zijn zo gewend om alles netjes, sociaal wenselijk en ingehouden te zeggen. Maar mijn omaatje? Die gaf gewoon een eerlijk compliment. Geen bijbedoelingen, geen ongemak. Gewoon recht uit het hart. En ergens vond ik het prachtig.

Dus ja, sommige mensen zien dit soort uitspraken misschien als ‘lastig gedrag’. Maar ik denk: laten we vooral niet vergeten om te lachen. Om te relativeren. En om te blijven zien dat ook mensen met dementie liefde, gevoel en humor hebben. Die dag in Kleef zat ik daar, met m’n omaatje en ons broodje kaas, stiekem tranen van het lachen weg te vegen.

En zij? Die moest ook lachen. Want zo was ze. Warm, eerlijk, en een tikje eigenwijs.

Laten we dat koesteren.

Liefs,

Broeder Bartje

#verzorgendeig #trots #ouderenzorg #oma #dementie #Alzheimer #love