✨ Omaatje & ik waar het allemaal begon

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Al een aantal jaren is ze er niet meer, maar stiekem is zij één van de belangrijkste redenen dat ik de zorg in ben gegaan.

Wat begon als een grapje “kom oma, ik lak je nagels wel even!” werd uiteindelijk een vast ritueel. Elke vrijdagavond, vast prik: nageltjes lakken.

De eerste keren waren rampzalig hoor 😂. Er zat meer nagellak op oma’s vingers (én op de mijne) dan op haar nagels zelf. Maar ach, wat gaf het. Wat ik toen nog niet wist, was dat ik er best goed in zou worden. En dat het nagels lakken uit zou groeien tot een momentje van ons tweeën.

Een moment waarop de dementie even stil leek te staan. Waarin we gewoon samen waren. Zonder woorden, maar met aandacht, aanraking, en een glimlach.

Misschien kwam het door de rust, misschien door de liefde… of misschien had oma gewoon stress over welke kleur het deze week zou worden 😂. Want later was alleen lakken niet meer genoeg. Nee, er moesten ook vlinders op! En steentjes! Diamantjes! Alles wat glimt, dat wilde oma. “Want jongen, ze moeten wel zien dat ik gelakte nagels heb!” 💅✨

In de ouderenzorg leer ik nog elke dag hoe waardevol zulke kleine momentjes zijn.

Even stilstaan, even écht contact maken. Dat is waar zorg om draait.

Ik heb nog zóveel mooie herinneringen aan mijn omaatje… en ik ga die verhalen omzetten in nieuwe blogs. Kleine stukjes van haar, van mij, van ons.

Om te delen met jullie ❤️

#zorgmetliefde #broederbartje #dementie #ouderenzorg #herinneringen #nagellakmomentje #mantelzorg #verzorgendeig