top of page
Zoeken

Samen aan tafel



Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef.


Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand.


Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen niet dat hier vóór het eten werd gebeden.


Gelukkig was er een oplettende meneer die mij vriendelijk aankeek en hard zei:

“Eerst nog even bidden.”


Dus daar zaten we. Even stil. Even samen.


De handen werden gevouwen en we baden samen het Onze Vader en een Weesgegroet Maria. Geen grote woorden, geen lange toespraken. Gewoon een vertrouwd gebed dat voor sommige mensen al een leven lang bij de maaltijd hoort.


En juist dat simpele moment maakte het bijzonder.

Even een kleine pauze in de dag. Even samen dankbaar zijn voordat de eerste lepel soep werd genomen.


Ik merkte dat het me stiekem best raakte.


Maar daarna moest ik ook een beetje lachen.


Want toen het gebed eigenlijk klaar was, nam één van de dames nog even het woord. Met grote overtuiging begon ze verder te bidden. Ze bedankte voor het eten, voor de dag, voor de mensen aan tafel en voor alles wat goed was. Ze wenste ons zegen toe en sprak haar woorden met zoveel warmte dat je er bijna stil van werd.


Ondertussen had ik mijn soeplepel al een paar keer richting mijn mond gebracht… om hem vervolgens weer netjes neer te leggen. Want ja, we waren blijkbaar nog niet helemaal klaar.


Dus luisterde ik maar weer verder.


En weet je? Het was eigenlijk prachtig.


Zo’n spontaan moment. Zo’n oprecht dankwoord recht uit het hart. Misschien een beetje langer dan gepland, maar vol warmte, geloof en dankbaarheid.


Op zulke momenten besef ik weer hoe bijzonder het is om in de zorg te mogen werken. Tussen mensen, tussen verhalen en tussen kleine momenten die onverwacht je hart raken.


AMEN.

Broeder Bartje


 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Ons liedje

Witte Donderdag, 1 april 2021. Zo’n datum die zich stilletjes in je hart nestelt en daar blijft zitten, alsof hij nooit meer weg wil. Mijn omaatje en ik zaten samen op de bank. Zoals zo vaak. Geen haa

 
 
 
Pijn.

We zeggen het woord zo makkelijk. Alsof het erbij hoort. Alsof het vanzelf weer overgaat. Maar dat doet het niet altijd. De afgelopen periode heb ik het zelf ervaren. Niet een beetje ongemak, maar pij

 
 
 
Van een kop koffie naar iets groots

Soms, beste mensen, beginnen de mooiste dingen klein. Niet met tromgeroffel of groot vertoon, maar gewoon… met een kop koffie. Een tafel, een gesprek, een gedachte die nog wat onwennig op tafel ligt.

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page