Stemmen met het hart

Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders.

Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa.

Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingewikkeld, maar heel menselijk. Hij sprak over wat er in het dorp speelde, over beslissingen in de gemeente en over hoe belangrijk het is dat mensen hun stem laten horen.

Ik herinner me dat hij mij als jongen al meenam in die gesprekken. Hij vertelde hoe stemmen werkt, waarom het belangrijk is en dat je altijd moet nadenken over wat goed is voor de samenleving. Misschien begreep ik toen nog niet alles, maar één ding bleef hangen: jouw stem doet ertoe.

Later, toen ik in de ouderenzorg ging werken, kreeg dat besef voor mij nog een diepere betekenis.

Aan het bed van een oudere die een heel leven achter zich heeft. Mensen die oorlog hebben meegemaakt, de wederopbouw hebben gezien, gezinnen hebben grootgebracht en ons land hebben helpen vormen tot wat het vandaag is. Veel van hen hebben tientallen keren gestemd. Niet omdat het moest, maar omdat ze voelden: mijn stem telt.

En juist daar raakt het mij soms.

Want terwijl wij praten over zorg, over budgetten, regels en plannen, zitten er echte mensen achter die cijfers. Ouderen die afhankelijk zijn van goede zorg. Van aandacht. Van beleid dat niet alleen kijkt naar kosten, maar naar menselijkheid.

Gemeentepolitiek lijkt soms ver weg. Toch wordt juist daar veel besloten wat direct invloed heeft op het dagelijks leven van ouderen: ondersteuning thuis, dagbesteding, vervoer, mantelzorg en ontmoetingsplekken in de wijk.

Daarom geloof ik dat stemmen niet alleen een recht is, maar ook een vorm van zorg voor elkaar.

Wanneer je stemt, stem je niet alleen voor jezelf. Je stemt ook voor degene die misschien minder gehoord wordt. Voor de oudere die niet meer makkelijk naar buiten kan. Voor de mantelzorger die dag en nacht klaarstaat. Voor de zorgmedewerker die met hart en ziel probeert het verschil te maken.

Democratie begint niet in Den Haag.  

Die begint gewoon hier. In onze straat. In onze wijk. In onze gemeente.

Misschien is dat wel de mooiste gedachte: dat één stem, hoe klein ook, toch meehelpt om richting te geven aan hoe we met elkaar omgaan.

Mijn opa zei vroeger weleens: “Als je niet stemt, laat je anderen voor jou beslissen.”  

Die woorden zijn me altijd bijgebleven.

En als ik iets heb geleerd in de zorg, dan is het dit: een samenleving laat haar ware gezicht zien in hoe zij omgaat met haar meest kwetsbare mensen.

Dus wanneer straks de stembus weer opengaat, denk dan ook even aan hen.

Stem met je hoofd.  

Maar vooral… stem met je hart.

Broeder Bartje

#gemeenteraadverkiezingen #verzorgendeig #ouderenzorg #blogger #stemmen