Tussen vergeten en herinneren. Mijn omaatje en ik. Over vakantie, gemis en taartjes

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven.

Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie.

“Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.”

En die maar zei alles.

Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon dichtbij. Liefst om de dag op bezoek. Haar manier van liefhebben.

Zelfs toen ze nog zelfstandig woonde belde ze soms ineens:

“Wanneer kom je weer terug? Je bent wel al lang weg hè…”

En als ik dan een datum noemde: “Oooow, ben je nog zó lang weg?”

In het verzorgingshuis werd het gemis groter. Ze at minder, sliep slecht en lag vaak wakker.

Toen Alzheimer in beeld kwam, werd tijd een rekbaar begrip. Dagen werden weken. Weken leken maanden. Ze wist soms niet meer wanneer ik was vertrokken, maar wel dát ik weg was.

Toch gebeurde er iets moois als ik terugkwam.

Met een taartje onder m’n arm en een glimlach op m’n gezicht, stapte ik binnen… en ineens was alles anders. Alsof ze weer helder werd. Ze straalde.

Misschien door mijn komst. Misschien door het cadeautje. Meestal een sjaaltje of een glimmend sieraad. Ze hield van dat soort dingen. En ja, ik ook ik hou wel van een beetje bling bling 😉

Gelukkig was daar de techniek. En gelukkig waren daar de zorgmedewerkers van Sint Jan in Uden. Wat een warm team. Ze namen ‘s avonds de tijd om samen met oma te beeldbellen. Meestal een paar keer per week. Even zien, even lachen, even samen.

Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. Voicemails. Zorgen. Dan voelde vakantie ineens als afstand. Mijn lijf daar, mijn hart thuis.

Wat me rust gaf, was de wetenschap dat ze in goede handen was. Niet alleen professioneel, maar oprecht warm. Als ik belde, ging iemand bij haar zitten. Even praten. Echt zijn.

Zorg is geen schema. Zorg is mens zijn.

Als ik nu terugkijk, zie ik meer dan landschappen en souvenirtjes.

Ik zie verbinding.

Ik zie liefde.

En ik voel dankbaarheid.

Voor omaatje. Voor de momenten. Voor de mensen.

Liefs Broeder bartje

#oma #verzorgendeig #ouderenzorg #herinneringen #dementie