Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven. Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie. “Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.” En die maar zei alles. Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Al een aantal jaren is ze er niet meer, maar stiekem is zij één van de belangrijkste redenen dat ik de zorg in ben gegaan. Wat begon als een grapje “kom oma, ik lak je nagels wel even!” werd uiteindelijk een vast ritueel. Elke vrijdagavond, vast prik: nageltjes lakken. De eerste keren waren rampzalig hoor 😂. Er zat meer nagellak op oma’s vingers (én op de mijne) dan op haar nagels zelf. Maar ach, wat gaf het. Wat ik toen nog niet wist, w

De vakantie zit er weer op. De koffer is uitgepakt, de wasmachine draait overuren en de koelkast vult zich langzaam weer met gewone...

Onlangs kreeg ik een bijzonder boekje toegestuurd. Het heet Oh nee Een rebel in de zorg en is geschreven door Eline van de Ven en Simone...

Vorige week werkte ik op de dagbehandeling. Aan het eind van de dag bracht ik twee cliënten naar hun taxi. Buiten zag ik een man in een...

Afgelopen week was het weer zover: mijn jaarlijkse pelgrimstocht naar de Zorg & ICT beurs ! Voor de vierde keer alweer. Vier jaar...

Precies vier jaar geleden kwam er na 15 jaar een einde aan mijn avontuur bij Bristol. Niet omdat ik het zelf had bedacht, maar omdat een...

De laatste tijd zie ik steeds vaker berichten voorbij komen over persoonsgerichte zorg . Maar wat betekent het nu echt? En hoe passen we...

Wat is het ongelofelijk snel gegaan: vallen en opstaan, huilen en lachen, nieuwe mensen ontmoeten en mensen verliezen, leren en dingen...

Half november en begin december is de tijd van Sinterklaas en zijn Pieten… Ik heb vanuit vroeger als kind mooie herinneringen aan deze...

Vorige week stond in het teken van onze jaarlijkse themaweek. Een week vol met workshops en voorstellingen. Wat een mooie week is het...

“En dan vind je tijdens het wandelen 2x een klavertje vier… Beide klavertjes met veel liefde weggegeven” Afgelopen vrijdag mocht ik...

En ik maar denken dat ik goed bezig ben … vorige week gebeurde er tijdens de lunch iets waar ik achteraf best wel van schrok. Ik was er...

Mijn vakantie zit er inmiddels weer een volle week op. Wat heb ik genoten van de drie weken vakantie. Alleen de terugvlucht verliep...

Wat vorig jaar als een idee in mijn hoofd is begonnen... en wat ik toen als zaadje heb gepland op Lanzarote, begint nu beetje bij beetje...

Afgelopen vrijdag was mijn laatste dag werken. En dan nu … 3 WEKEN VAKANTIE ;-) Normaal was ik altijd toe aan vakantie maar deze keer...

Voor de meesten die mij kennen, weten dat ik het mezelf nogal eens druk in mijn hoofd kan maken als ik iets moet doen wat ik nog nooit...