Drie weken zijn we nu onderweg op onze nieuwe locatie. Als mensen mij vragen hoe het gaat, is mijn antwoord eerlijk. Nee, nog niet zoals het zou moeten. Maar gaat het beter? Zeker. En dat is misschien wel de belangrijkste constatering. Verandering laat zich nu eenmaal niet afdwingen. Ze vraagt tijd, geduld en de bereidheid om elke dag opnieuw te kijken wat wél werkt. Wat mij hoop geeft, is de inzet van alle collega’s die de afgelopen weken hebben gewerkt. Samen zijn we aan he

Mensen vinden wat van je. Dat is eigenlijk van alle tijden. Iedereen heeft een mening en tegenwoordig lijkt die ook sneller gedeeld te worden dan ooit. Soms is die positief en hartverwarmend, soms kritisch en soms gebaseerd op een paar seconden van een filmpje of een enkele foto. Doet dat iets met mij? Ja, natuurlijk. Ik zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat het me niets doet. Wat ik soms lastig vind, is dat mensen een oordeel vormen zonder dat ze volgens mij echt hebbe

Verandering. Alleen al het woord kan iets met je doen. In de zorg staan we aan de vooravond van veel veranderingen. Nieuwe werkwijzen, andere verwachtingen, technologische ontwikkelingen en een veranderende zorgvraag. Het zijn ontwikkelingen die invloed hebben op ons allemaal. Als ik eerlijk ben, merk ik ook dat verandering soms onrust met zich meebrengt. Dat is menselijk. We zijn vaak gewend aan wat vertrouwd is. We weten wat we hebben en niet altijd wat we krijgen. Verander

Afgelopen vrijdag keek ik, zoals iedere ochtend, naar het whiteboard om de dag te beginnen. Even de datum opschrijven, planning erbij, daggasten in mijn hoofd langsgaan. Pas toen ik de datum opschreef viel het kwartje: vrijdag de 13e . Eerlijk gezegd ben ik er zelf niet zo mee bezig. Bijgeloof zit niet echt in mijn systeem. Maar toch… soms lijkt zo’n dag zich wel heel bijzonder te gedragen. Misschien had ik die datum toch beter niet zo groot op het bord moeten schrijven. Nog

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be

Soms komt er zo’n vraag binnen waar je meteen warm van wordt. Een begeleidingsverzoek voor een jonge man een denker, een voelend mens met...

Sommige mensen denken dat als je blogs schrijft over je werk in de zorg, je alles wel weet. Dat het altijd goed gaat en je nooit...

Ik mocht laatst een dagje invallen op een andere dagbehandeling binnen oktober. Super spannend want alles is weer nieuw. Dat zoiets...

Afgelopen maandag kreeg ik een mail waarin stond dat ik geselecteerd ben voor de klankbordgroep Ministerie van Volksgezondheid Welzijn en...

Ik heb al eens vaker een blog geschreven over het verlies van een bewoner. Het overlijden van een bewoner doet iets met mij als persoon....

Afgelopen week verscheen mijn allereerste column in het magazine FLOOR. Wat ben ik hier ontzettend trots op en wat is het een eer dat ik...