Voor wie mij kent, weet het: ik schrijf met liefde verhalen over mijn werk in de ouderenzorg en over mijn vrijwilligerswerk bij Vier het Leven . Over kleine momenten die groot blijken te zijn. Over aandacht, nabijheid en menselijkheid. Maar soms voel je dat er iets nieuws mag ontstaan. Geen afscheid, geen breuk maar een verbreding. In 2026 wil ik als Broeder Bartje een nieuwe stap zetten. Ik wil gaan meelopen met andere organisaties en waar mogelijk samen blogs schri

Vanavond is het weer kerstavond. Een avond van lichtjes, van samenzijn, van een tafel vol lekkers… maar voor mij, Bartje, ook een avond vol herinneringen aan mijn omaatje. Want als ik heel eerlijk ben: ik mis haar. Niet alleen vandaag hoor, maar op kerstavond… dan net dat beetje meer. Zolang ik mij kan herinneren, gingen mijn omaatje en ik samen naar de kerk met kerst. Eerst naar de grote kerk in het dorp, en later, toen haar benen het niet meer zo deden, naar de kerstmis in

Het is zondag en ik voel me eerlijk gezegd een beetje moe... 😴 Maar wat heb ik toch een gave dingen mogen doen deze week! Soms lijkt alles in één keer samen te komen en deze week stond volledig in het teken van verbinding, samenzijn én kerst. 🎅✨ We trapten de week af met ons jaarlijkse kerstdiner op de afdeling. Zo bijzonder om met al onze daggasten én het team aan één grote, sfeervol gedekte tafel te zitten. Gezelligheid, verhalen, lachen en vooral: genieten van heerlijk

Soms zijn er van die dagen die je in je hart meedraagt. Vandaag was zo’n dag.Onze jaarlijkse kerstmatinee van Vier het Leven in Noord-Brabant vond plaats, en wat was het weer een feest van muziek, ontmoeting en verbondenheid. Zoals velen weten, werk ik met liefde in de ouderenzorg. Daarnaast zet ik me vrijwillig in voor Stichting Vier het Leven , een stichting die ouderen een fijne, betekenisvolle culturele middag bezorgt. Vandaag, in het Spectrum in Schijndel, mochten we

Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde. Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genie

Soms heb je iets helemaal voor je gezien. Een plan. Een kans. Een idee waar je hart een sprongetje van maakt. Je zag het al gebeuren, je voelde het bijna. En dan… komt dat mailtje. Of dat telefoontje. Het gaat niet door. Nou ja, vooruit. Dat kan gebeuren. Je haalt je schouders op, ademt diep in en denkt: morgen weer een nieuwe dag. Maar dan… komt er nog iets. En nóg iets. Alsof de wet van Murphy zich persoonlijk met je agenda is gaan bemoeien. Een afzegging hier. Een misverst

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan. Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen. Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn,

Een paar weken geleden kreeg ik een WhatsAppje dat mijn hele dag liet stralen. Mijn petekindje Nora (12 jaar) stuurde: “Hoi Bart! 2 december heb ik een stagedag. Zou ik die dag bij jou kunnen stage lopen? Mij lijkt het heel leuk! Als het niet kan, vind ik het niet erg ☺️ ” Nou, ik kan je vertellen: ik voelde me mega vereerd . Zo’n warme, spontane vraag… mijn hart smolt meteen. Even met de manager overlegd, en het was zo geregeld. De grote dag Vorige week dinsdag was h

En ik zal het maar eerlijk zeggen: ik zing graag. Héél graag. Vooral als ik alleen in de auto zit. Dan ben ik er heilig van overtuigd dat ik zó mee zou kunnen spelen in een grote #musical . Geen twijfel over mogelijk. Daar, achter het stuur, ben ik de hoofdrolspeler met gevoel, met beleving, met een tikje overacting zelfs. Maar vandaag gaat het niet over mijn denkbeeldige carrière op de planken, maar over iets veel mooiers. Over mijn omaatje. En over hoe muziek haar hart blee

Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Vandaag schrijf ik met een zwaar, maar warm hart. Een verhaal dat me vormt. Een verhaal over mijn omaatje. En over haar reis haar strijd met meneer Dementie. Mijn omaatje was het anker van onze familie. Zorgzaam tot in haar vingertoppen. Ze stond altijd klaar. Voor de buren, voor haar kinderen, voor mij. Altijd koffie. Altijd koek. Altijd aandacht. Haar blik kende je nog voordat je iets had gezegd. En haar stem... die had dat geruststellende. Alsof je vanzelf even tot stilsta

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Soms komen herinneringen zomaar je hoofd binnenwandelen. Zo’n moment waar je ineens weer om moet lachen, ook al is het allang voorbij. Zo’n herinnering heb ik met mijn omaatje. En die heeft alles te maken met een sproeisysteem en een zonnige middag bij zorglocatie de Sint Jan. Er was een mooie activiteit georganiseerd in de tuin. De zon scheen, de bewoners zaten lekker buiten, en er klonk muziek ik geloof dat het een troubadour was. Iedereen genoot zichtbaar. Tot ineens… pss

Ook dit jaar organiseerde mijn werkgever oktober weer een prachtige themaweek. Altijd vol inspiratie, verdieping en... soms iets dat je nét buiten je comfortzone brengt. Zo ook deze keer. We mochten naar de voorstelling ‘Op Rouwtour’ van Ameline & Wendy twee vrouwen met lef, kracht en een missie: rouw bespreekbaar maken . Eerlijk is eerlijk… ik zag er een beetje tegenop. Niet omdat het me niet raakte juist daarom. Dus met een extra zakdoek op zak en een klein knoopje in mi

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Naast mijn werk in de ouderenzorg, ben ik al ruim 8 jaar vrijwilliger bij Stichting Vier het Leven. Sinds kort mag ik mij met trots locatiecoördinator noemen van de regio Eindhoven. Samen met de regiocoördinator van Brabant en Limburg trok ik er vorige week op uit voor een rondje langs de theaters. Geen haast, maar gewoon op z’n Brabants tijd voor koffie, bijpraten, en vooral kijken hoe we het voor onze gasten nóg prettiger kunnen maken. Een belangrijk punt op mijn lijstje: d

Afgelopen week vroeg ik aan een nieuwe daggast wat hij leuk vindt om te doen. Hij dacht even na, keek naar buiten en zei: “Ik vind het fijn om te wandelen. Lekker buiten zijn.” Even later voegde hij er met een glimlach aan toe: “Kun jij eigenlijk schaken?” Ik moest lachen en antwoordde eerlijk: “Nee, ik kan niet schaken. Maar als jij superveel geduld hebt en het leuk vindt om het mij te leren… dan wil ik heel graag van jou leren schaken.” En op dat moment gebeurde er iets moo

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven. Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie. “Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.” En die maar zei alles. Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon

Ik ben weer een week aan het werk. Na de vakantie. En eerlijk gezegd? Het voelt goed. De vertrouwde gezichten. Mooie vragen. Een warm “hé, ben je er weer”. En ja hoor, daar was het weer. De gezellige chaos van de dag. Daggasten die lachen, mopperen, zwaaien, knikken en zingen. Ik zat er meteen weer middenin. En toen gebeurde het. Eén van de daggasten keek me aan met een glimlach van oor tot oor. Zo’n blik die je bijblijft. Ogen vol glinstering. En heel zachtjes, bijna fluiste

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Al een aantal jaren is ze er niet meer, maar stiekem is zij één van de belangrijkste redenen dat ik de zorg in ben gegaan. Wat begon als een grapje “kom oma, ik lak je nagels wel even!” werd uiteindelijk een vast ritueel. Elke vrijdagavond, vast prik: nageltjes lakken. De eerste keren waren rampzalig hoor 😂. Er zat meer nagellak op oma’s vingers (én op de mijne) dan op haar nagels zelf. Maar ach, wat gaf het. Wat ik toen nog niet wist, w